Geschiedenis

Bedevaartsoord

In Nederland en België is Kevelaer vooral bekend als bedevaartsoord. Sinds 1642 wordt er in het plaatsje een als wonderbaarlijk beschouwde afbeelding van de Maagd Maria (moeder Jezus)|Maria vereerd. Veel katholieken pelgrimeren jaarlijks naar dit genadebeeld, dat in Latijn bekend staat als de "Consolatrix Afflictorum", ofwel de "Troosteres der Bedroefden". Als deel van de Spaanse Nederlanden viel de stad onder het bisdom Roermond. Ook onder Pruisisch bewind bleef Kevelaer onder het bisdom Roermond, in 1801 ging Kevelaer tot het bisdom Aken behoren, vanaf ongeveer 1823 werd het ingedeeld bij het bisdom Münster. Door het bisdom Münster werd het toen ook verplicht gesteld preken, kerkboeken etc. in de Duitse taal (hoogduits) te gebruiken, daarvoor waren deze opgesteld in een Nederlandse-Nederduitse taal.

De marskramer Hendrik Busman zou van de Maagd zelf tot drie maal toe de opdracht hebben gekregen een kapelletje voor haar te bouwen. Hij gaf hieraan gehoor en op 1 juni 1642 stond er een eenvoudige bidzuil op de plek waar hij de opdracht kreeg. Al gauw kwamen er pelgrims en werden genezingen gemeld. In 1647 erkende de Kerk acht van deze genezingen als wonderbaarlijk, tijdens een synode in Venlo gehouden in het Klooster Ter Weide.
In 1645-47 werd een bedevaartkerk gebouwd, de huidige Kaarsenkapel. In 1654 werd om de bidzuil een barokke koepelkapel gebouwd, de genadekapel. De grote Mariabasiliek verrees in de negentiende eeuw (verheven tot basiliek in 1923).

Kevelaer speelde een bijzondere rol voor de Nederlandse katholieken in het protestantse noorden waar alle katholieke geloofstuitingen verboden waren. Zij konden in Kevelaer in het openbaar hun geloof uitoefenen, want in het koninkrijk Pruisen bestond godsdienstvrijheid. Naast Heiloo, Sterre der Zee|Maastricht en Zoete Moeder|'s-Hertogenbosch is Kevelaar nog steeeds één van de belangrijkste pelgrimsoorden voor Nederlandse katholieken.

Externe links